http://www.hplush.pl/c/journal/get_articles?delta=999&groupId=&templateId=&type=General&delta=999&orderBy=display_date
Zasady wykonywania ścian z betonu komórkowego H+H

Wznoszenie budynku w systemie H+H jest najszybszą obecnie metodą wznoszenia ścian. Do poprawnego jej wymurowania używa się bloczków z betonu komórkowego, płytek, płaskich belek nadprożowych, kształtek U oraz zaprawy cienkowarstwowej H+H. Wszystkie te elementy znacznie skracają czas wykonania robót oraz posiadają najwyższe parametry techniczne począwszy od znakomitej izolacyjności cieplne, poprzez najwyższą odporność ogniową w klasie A1, wysoką paroprzepuszczalnością, akumulację ciepła, a kończąc na nieskomplikowanej obróbce i niskich kosztach robót wykończeniowych (instalacje, tynki).

Beton komórkowy H+H może być stosowany do wznoszenia:

  • ścian zewnętrznych nośnych,
  • ścian piwnic,
  • ścian wewnętrznych nośnych,
  • ścian wewnętrznych nienośnych,
  • wypełnień konstrukcji szkieletowych,
  • ścian ogniowych i kompleksowych przegród ściennych.

Beton komórkowy H+H może być stosowany do wznoszenia ścian piwnic, jednak z betonu komórkowego nie można wykonać fundamentów. Zaleca się stosowanie na ściany piwnic bloczków PP4/0,6 lub PP6/0,7 z gładkimi powierzchniami czołowymi, co ułatwia prawidłowe wypełnianie spoin pionowych.

Rys. 1 Ściany piwnic z betonu komórkowego H+H

 

Rys. 2 Oparcie ściany piwnic z betonu komórkowego H+H na ławie fundamentowej.

 

Należy pamiętać o zabezpieczeniu ścian piwnic, którą można wykonać, jako:

  • izolacje typu lekkiego lub średniego (przeciwwilgociowe) stosowane w przypadku posadowienia budynków powyżej zwierciadła wody gruntowej,
  • izolacje typu ciężkiego (przeciwwodne) stosowane w przypadku występowania ciśnienia hydrostatycznego.

W budownictwie jednorodzinnym oraz w niskiej zabudowie wielorodzinnej z reguły stosowane jest zabezpieczenie fundamentów i piwnic izolacją typu lekkiego. Z betonu komórkowego można wykonywać kolejne kondygnacje budynku jednak należy zwrócić uwagę na kilka ważnych kwestii, które będą opisane poniżej. Przy murowania kondygnacji nadziemnych bardzo ważne jest dokładne wykonanie pierwszej warstwy muru, ponieważ rzutuje to na dokładność wykonania następnych warstw. Bloczki na żądany wymiar można docinać ręcznie lub za pomocą taśmowej piły elektrycznej.

 

  

Rys. 3 Docinanie bloczków

 

Po wykonaniu izolacji poziomej oraz wytyczeniu osi ścian, należy znaleźć najwyższy narożnik budynku. Różnica w wysokości poszczególnych narożników nie może być większa niż 30 mm. W przypadku występowania większych różnic podłoże musi zostać wyrównane. Bloczki pierwszej warstwy muruje się na zaprawie cementowej. Murowanie rozpoczyna się od ustawienia pojedynczych bloczków w narożnikach ścian, piórami zwróconymi na zewnątrz budynku. Takie ustawienie bloczków eliminuje powstawanie w narożnikach bruzd wymagających wypełnienia. Do układania kolejnych warstw muru można przystąpić po stwardnieniu zaprawy cementowej i przeszlifowaniu poprzedniej warstwy bloczków w celu wyeliminowania ewentualnych drobnych nierówności i uzyskania płaszczyzny poziomej. Bloczki H+H należy murować na zaprawę cienkowarstwowa H+H, co powoduje skrócenie czasu wykonania budynku i obniża koszty. Do układania cienkowarstwowej zaprawy używa się specjalnej kielni, która dopasowana jest do szerokości muru i umożliwia ułożenie zaprawy na odpowiednią grubość. Należy również pamiętać, aby jednorazowo nakładać warstwę zaprawy nie dłuższą niż około 3 m, aby zapobiec stosunkowo szybkiemu jej wysychaniu. Po ułożeniu zaprawy można przystąpić do układania bloczków. Po wymurowaniu dwóch pierwszych warstw bloczków w ścianach zewnętrznych kondygnacji przyziemia tj. na wysokości 0,5 m, na całym obrysie budynku zaleca się wykonanie izolacji poziomej z folii, w celu uniknięcia zawilgocenia murów od odbitej wody opadowej.

 

  

Rys. 4 Układanie bloczków na zaprawę cienkowarstwową H+H


Mury z betonu komórkowego H+H z piórem i wpustem wykonuje się w zasadzie bez wypełniania zaprawą spoin pionowych. Występują jednak miejsca wymagające wypełniania tych spoin. Są to wszystkie styki, w których pióro i wpust nie łączą się ze sobą oraz:

  • naroża ścian, w których powierzchnia czołowa z wpustem łączy się z powierzchnią boczną bloczka,
  • spoiny bloczków przyciętych z długości dla wypełnienia ostatniego odcinka ściany.

 

Podczas wykonywania ścian gdzie będą pojawiały się otwory okienny, należy pamiętać, że miejsca te wymagają starannego wykonania, ponieważ w miejscach tych powstaje koncentracja naprężeń, co może spowodować zarysowanie się ściany w obrębie otworu. Należy, zatem w strefach podokiennych umieszczać zbrojenie poziome układane w najwyższej spoinie przy użyciu pręty ze stali żebrowanej o średnicy 2 fi 6 mm. Zbrojenie to należy przedłużać, co najmniej 0,5 m poza krawędź otworów.

Rys. 5. Zbrojenie strefy podokiennej


Do przykrywania otworów okiennych służą płaskie belki nadprożowe, które wraz z nadmurówką tworzą gotowe nadproże. Płaskie belki nadprożowe należy umieszczać symetrycznie nad otworami okiennymi lub drzwiowymi układając je na zaprawie cienkowarstwowej H+H. Należy pamiętać, że w przypadku układania dwóch lub więcej belek obok siebie należy wykonać ich sklejenia za pomocą zaprawy cienkowarstwowej. Następnie wykonujemy nadmurówkę z betonu komórkowego. Podczas montażu płaskich belek nadprożowych należy zwrócić uwagę na ich prawidłowe ułożenie tak, aby umieszczona na belce strzałka znajdowała się do góry.

Ścianki działowe wykonuje się zwykle z bloczków o grubości 115 mm i muruje się je po wykonaniu ścian konstrukcyjnych i stropów. Pierwszą warstwę układa się na zaprawie cementowej ustawiając bloczki tak, aby spoiny ściany konstrukcyjnej i działowej pokrywały się ze sobą. Ścianek działowych nie powinno się murować na styk ze stropem. Należy zostawić szczelinę szerokości ok. 10 - 15 mm, aby zapobiec ewentualnym uszkodzeniom ścianki spowodowanym ugięciem stropu w czasie jego eksploatacji. Po wymurowaniu ścianki szczeliny należy wypełnić pianką montażową lub innym materiałem elastycznym.